About

Model | hostess | grid girl | Mama to be

Van reizen en werken in het buitenland naar nesteldrang en dog mom. Ik krijg niet alleen veel vragen van vrienden/kennissen/familie over mijn zwangerschap, werk en alles daar om heen. Maar ook van ‘onbekenden’ op Social Media.

Ik zat er al langer aan te denken om mijn leven niet alleen doormiddel van foto’s op Instagram/Facebook te delen, maar ook wat persoonlijker.
Niks is ongemakkelijker dan je eigen stem terug horen in een Vlog en jezelf terug te zien op beeld. Dus het is een blog geworden!

Lees hier lekker mijn ervaringen en soms lachwekkende hormonale gedachten mee👉🏼

| 34 WEKEN ZWANGER |

Wat ik eet in een week

“Wat ik eet in een week”

Ik krijg regelmatig de vraag of ik een speciaal dieet volg, een sport programma aanhoudt en of ik mijn recepten kan delen. Ik sport niet en ben ook niet op dieet, dus hier zou ik geen tips over kunnen geven. Wél ben ik meer op mijn voeding gaan letten sinds mijn zwangerschap en sinds ik borstvoeding geef. Borstvoeding geven kost ten eerste veel energie waardoor mijn lichaam meer/vaker eten nodig heeft op een dag. Tevens krijgt Jaimy al zijn voedingsstoffen binnen middels mijn melk. Dus ben ik op de vitamines gaan letten. Ik ben geen voedingsdeskundige en dus ook niet professioneel gespecialiseerd, maar voor mij heeft deze manier van eten geholpen om mijn HB gehalte van 5.2 naar 7.8 te krijgen in zes weken. Mijn doel is om om de 2,5uur (gevarieerd) te eten. Onderstaand een kijkje in mijn dagelijkse hoofdvoedingen. Ik zal jullie de moeite besparen en heb de snacks weggelaten, dit is namelijk vaak chocola, ijs, noten of een stuk fruit.

Recept ijskoffie: 2 koffie laten afkoelen in de koelkast. Daarna in de blender met wat melk en ijsblokjes (Optineel; Vanille en slagroom)

MAANDAG

* 1x Geroosterd volkorenbrood met zelfgemaakte honing (door Oma Karla, ik heb hier geen recept van), appel en crusli. en 1x geroosterd brood met Nutella.
* Knoflookbrood met tomaat en basilicum.
* Zoete aardappel tortilla met feta en ui (https://chickslovefood.com/recept/5-or-less-zoete-aardappeltortilla-met-feta/)

DINSDAG

* Mango smoothie bowl met kokos snippers, lijnzaad, crusli en Nutella.
* Twee hardgekookte eieren.
* Kipfilet gevuld met tomaat en mozzarella (https://www.leukerecepten.nl/recepten/kipfilet-caprese) en bladerdeeg plaat met pesto, courgette en aubergine (https://chickslovefood.com/recept/plaattaart-met-gegrilde-groenten/)

WOENSDAG

* Dragonfruit bowl met mango, banaan, amandelmelk en granola. (To go bij https://www.lotsandmorezwolle.nl/menu)
* Omelet met oude kaas, spinazie, spekjes, tomaat en pijnboompitten.
* Springrolls gevuld met gerookte zalm, avocado, komkommer en sojasaus (https://www.kookfans.nl/recepten/springrolls-avocado-zalm)

DONDERDAG (restjes)

* 2x volkoren crackers met humus, avocado, pijnboompitten en limoen.
* Broodje carpaccio, pesto, rucola, pijnboompitten en grana padano kaas (To go https://www.bakkerbart.nl/belegd/belegde-broodjes)
* Pasta met zalm in teriyaki saus en broccoli https://www.leukerecepten.nl/recepten/zalm-teriyaki/

VRIJDAG

* Bananenbrood met notenmix, kaneel, banaan en Nutella ( gebaseerd op; https://www.24kitchen.nl/recepten)
* Rood fruit smoothie bowl met peer en chiazaad
* Shashuka met halloumi (https://www.leukerecepten.nl/recepten/shakshuka/)

ZATERDAG

* Havermout met appel, kiwi, lijnzaad, Chiapas’s en Nutella.
* Gevulde snack paprika’s met geitenkaas en spekjes (https://www.leukerecepten.nl/recepten/gevulde-snackpaprika-met-geitenkaas/)
* Pizza prosciutto (Vers afdeling Jumbo)

ZONDAG (Laat ontbijt)

* Pancakes met aardbeien, blauwe bessen, frambozen en Nutella. https://m.facebook.com/pages/category/Community/Chubbyinshape/posts/
pancakes met (zelfgemaakte) honing, banaan, walnoten en chiazaad.
* Gourmetti met pesto, snacktomaten, pijnboompitten en parmezaanse kaas

Drankjes: Water, (ijs)koffie, RedBull. I

Mijn bevallingsverhaal

In de laatste weken van mijn zwangerschap had ik last van nesteldrang. Ik moést het huis schoon hebben voor het geval dat de verloskundige langs zou komen. Ik wou graag thuis bevallen en kon het idee van een rommelig huis niet voor me zien. Dus de laatste weken ruimde ik het huis op en maakte het schoon, voor ik naar bed ging. Behalve op zondag. Dit is onze ultieme relax dag. En je raadt het al, mijn weeën begonnen op een zondag. Het begon met harde buiken rond 21:00. Voorgaande weken had ik hier regelmatig ‘last’ van. Vaak was dit een teken dat ik rustiger aan moest doen. Om 23:00 besloten we naar bed te gaan. Langzaam begonnen er voorweeën op te komen. Ook dit had ik de laatste weken regelmatig, dus tot nu toe was het nog een normale avond voor ons. Het waren zachte samentrekkingen van de baarmoeder. Vergelijkend met ongesteldheidskrampen. Soms onprettig, maar niet pijnlijk. Vaak kon ik er gewoon mee inslaap vallen. Lennart besloot te gaan slapen en gaf aan dat ik hem wakker kon maken als de voorweeën zouden doorzetten. Een zin die hij al vaker had gebruikt afgelopen dagen. Ik viel al half inslaap tot ik om 01:30 wat nattigheid voelde op het matras. Ik begon te twijfelen, was dit nou vruchtwater, urine, afscheiding of compleet wat anders? Het waren maar een paar druppels. Als het vruchtwater was, zou er ongetwijfeld nog meer komen. Dus ik besloot de woonkamer op te gaan ruimen en schoon te maken. Áls de baby vandaag zou komen, is het huis in ieder geval opgeruimd. Tijdens het opruimen kwam er een uur later (eindelijk) meer vruchtwater vrij. Nu wist ik zeker dat het vruchtwater was en binnen vierentwintig uur zouden de weeën moeten beginnen. Mijn onregelmatige voorweeën veranderde in onregelmatige échte weeën. Hoe merk je het verschil? Deze weeën zijn onprettig en doen wél pijn.

Ik besloot de verloskundige wakker te bellen, om 02:56, om te vragen wat ik het best kon doen. Wakker blijven of proberen slaap te pakken. Ik had twee favoriete verloskundigen in de praktijk en lucky me kreeg één daarvan aan de telefoon. Ze gaf aan dat het vanaf nu nog ontzettend lang kon duren. Ze adviseerde om een douche te nemen en proberen wat slaap te pakken. Ik had inmiddels onregelmatige lichte weeën en zat onder de douche op het kraamkrukje. Één van de redenen dat ik graag thuis wou bevallen is omdat ik graag mijn eigen badkamer wou gebruiken. Maar ik bleek douchen tijdens de weeën totaal niet fijn te vinden. Dus al snel draaide ik de kraan dicht. Daar ging wens nummer één van het ‘geboorteplan’.
Om 03:45 kwam ik de badkamer uit en mijn weeën begonnen steeds vaker en sterker te komen. Het is nu echt begonnen! Mij is me verteld dat je moet proberen de adrenaline in je lichaam zo laag mogelijk proberen te houden door rustig te blijven zodat je lichaam oxytocine aanmaakt. Dit helpt de bevalling te versnellen. Niemand zit te wachten op een bevalling van dertig uur, dus ik besloot om Lennart te laten slapen zodat ik de weeën in alle rust alleen op kon vangen. Als Lennart erbij was komen zitten zou onze hond ongetwijfeld ook wakker zijn geworden.
Om de twee minuten had ik een wee van dertig seconden lang. Dertig seconden pijn om daarna twee minuten uit te kunnen rusten is prima te doen. Dit deed ik dan ook tot 05:00. Ik zat op mijn knieën op de grond, met mijn bovenlichaam leunend op de bank. De tweede reden waarom ik graag thuis wou bevallen is zodat ik ‘vrij rond kon bewegen’. Maar bij elke stap die ik probeerde te zetten verloor ik mijn concentratie. Dus uiteindelijk heb ik uren lang over de bank gehangen, wat ook prima in een ziekenhuiskamer had gekund. Daar ging bevallingswens nummer twee op de lijst.

Om 05:00 besloot ik Lennart wakker te maken. De pijn begon bij elke wee heftiger te worden dus ik kon wel wat support gebruiken. De weeën waren goed op te vangen maar ik kon het naar mijn idee alleen door geluid te maken. Hoe heftiger de pijn, hoe harder de schreeuw. De buren hebben waarschijnlijk mee kunnen genieten.
Er zat telkens nog steeds twee minuten ‘pauze’ tussen de weeën dus ik liep in alle rust naar de slaapkamer toe. Alsof ik een paar seconden daarvoor geen oerkreet had vrijgegeven. In de slaapkamer was het alsof je een kind wakker maakte voor Sinterklaas, zo enthousiast. Deze nieuwe energie kon ik goed gebruiken om aankomende weeën op te vangen. Lennart zat op de bank in de woonkamer mijn onder rug te masseren en ik leunde in de zelfde houding als voorheen over hem heen. Dit hebben we samen gedaan tot 08:18. Tussen de weeën door praatte we nog gewoon. We timede de weeën op een applicatie. Als er vijf minuten rust tussen zou zitten en ze zouden een minuut aanhouden, dan kon ik de verloskundige weer bellen. Ze hielden inmiddels wel een minuut aan, maar met minder rust tijd. Toch besloot ik mijn moeder wakker te bellen, want die zou nog een uur moeten rijden. Ze zou nog tijd in overvloed hebben, want dit kon nog wel eens uren duren. Mam was niet bereikbaar dus belde ik mijn broertje wakker, zodat hij haar kon wekken. Dit allemaal afgerond besloten we toch alvast de verloskundige te bellen.

Het was inmiddels 08:30 geweest dus er had een overdracht van verloskundige plaats gevonden. Double lucky me, ik kreeg de andere favoriete verloskundige aan de telefoon! We hadden een heel kalmerend gesprek over het feit dat het wellicht vandaag of morgen zou kunnen gebeuren. Ze gaf aan dat ze haar dag zou beginnen met een paar huisbezoeken en dat ze binnen tweeënhalf bij ons zou zijn. We ronden het gesprek af en op het moment dat we willen ophangen komt er een wee. Deze is plots heftiger dan voorgaande weeën dus ik schreeuw alles bij elkaar. Fuck dat puffen en rustig blijven, schreeuwen is de nieuwe strategie.
Lennart begint weer mijn onderrug te masseren en de verloskundige kan meegenieten van mijn geluid aan de telefoon. Als dit voorbij is, is er niks meer aan de hand. Dus ik pak de telefoon en we hangen op. Opeens krijg ik heftige maar onregelmatige weeën, totaal niet te timen. Op dat moment belt toevallig de verloskundige terug en geeft aan dat ze er nú aankomt. Ze hoorde mijn voorgaande wee aan de telefoon en besloot tóch om alvast te komen kijken of ik wellicht al wat ontsluiting had.

Ik besluit de douche nog een keer uit te proberen, dit keer met heftige weeën. Lennart en ik hebben het er tussendoor nog even over dat we hopen dat ik al wel op twee a drie centimeter ontsluiting zou zitten.. Dan zouden afgelopen uren in ieder geval al met een duidelijk doel geweest zijn. Minder ontsluiting zou ik mentaal niet aangekund hebben. Wetende dat je waarschijnlijk nog uren te gaan hebt met een langzame start. Op dat moment gaat de bel, de verloskundige is er. Ik droog me snel af en ze wilt me meteen controleren. Ik lig nog half nat op bed en ze kijkt me met grote ogen aan. “Je hebt al negen centimeter ontsluiting, als je persdrang voelt dan mag je persen”. Ik ben even stil en antwoord “Volgens mij had ik dat net al”. Alles daaropvolgend is ontzettend snel gegaan. De verloskundige moest terug naar haar auto om de spullen voor de bevalling op te halen en op dat moment besloot ik dat ik niet in bed wou bevallen. Daar ging bevallingswens nummer drie.
Ik voelde me plots niet fijn bij het idee dat ik zou gaan bevallen in een ‘kleine’ kamer met drie mensen om me heen. Dus ik koos voor de woonkamer. In alle haast werd de bank klaar gemaakt voor de bevalling. Ik zag lichte paniek in de ogen van Lennart, bang dat het bankstel vies zou worden.

Ik had inmiddels persweeën en probeerde verschillende houdingen aan. Hangend over een stoel, bukkend en de baarkruk. Maar uiteindelijk besloot deze zak aardappels erbij te gaan liggen op de bank. Voorheen had in gedachten om verticaal te gaan bevallen zodat de zwaartekracht me kon helpen. Maar op het moment suprême besloot ik horizontaal te gaan, op de bank, in de woonkamer. Wie had dat gedacht. In de maanden van mijn zwangerschap zag ik mezelf steeds barend voor me in de nacht met kaarsjes aan. Natuurlijk had ik er geen rekening mee gehouden dat je ook gewoon overdag kan bevallen, vol in het daglicht. We hebben een woonkamer met zesentwintig ramen (gelukkig voor de buren wel met gordijnen). Het gaf me dan ook het gevoel alsof er een bouwlamp op me gericht was..
Het persen was goed te doen maar wou niet bepaald vlotten. De kraamhulp kwam binnen en even later mijn moeder. Net op tijd dacht ik nog.
Lennart en mijn moeder hebben één gedragsregel meegekregen. “Het gedeelte onder mijn heupen is een no go zone”. Ik wou absoluut niet dat ze dit te zien kregen en daar hebben ze zich goed aan gehouden. Ze zaten braaf achter me op de bank terwijl ik ruim twee uur lang persweeën had. Er zat telkens veel tijd tussen deze weeën. Soms zelfs vijftien minuten waardoor het zo lang heeft geduurd.
Op het moment dat ik moe begon te raken van de slapeloze intense nacht en het lange persen, was het eindelijk zo ver. Om 11:49 werd Jaimy geboren. We zaten meteen vol adrenaline op een ‘blauwe’ wolk.

De verloskundige was bang dat de placenta ook lang op zich zou laten wachten vanwege de lange persweeën. Dus ik kreeg een prik in mijn bovenbeen met wat extra van het hormoon wat mijn lichaam al die uren al had aangemaakt; Oxytocine. Dit helpt de baarmoeder goed samen te trekken waardoor de placenta gemakkelijker loslaat en hiermee het bloedverlies beperkt blijft. De placenta was er met een paar minuten en we werden gefeliciteerd met de geboorte van Jaimy.
De verloskundige en kraamhulp hebben nog even samen gezeten aan tafel omdat de placenta onvolledig leek te zijn. Het zag er anders uit dan ze gewend waren, maar toch leek het allemaal oké te zijn dus namen we afscheid.
De Kraamzorg was inmiddels gearriveerd en Lennart, Jaimy en ik lagen bij te komen van afgelopen uren in de slaapkamer. We schreven het geboortebericht en plaatsten het online.
Ik was meteen mijn zwangerschaps kilo’s kwijt en had gelukkig geen nare bijkomstigheden zoals inscheuren of een knip.
Mijn bevalling was totaal niet zoals ik het in gedachten had, maar achteraf gezien vele malen beter. Ik kijk er positief op terug en ben ontzettend trots op mijn lichaam dat ik het thuis zonder pijnstillers heb gedaan. Ik kon de zwangerschap en bevalling positief afsluiten, tót de Kraamzorg mij kwam controleren. Ze schrok van het vele bloed dat ik was verloren. Vier uur na mijn bevalling werd mijn verloskundige gebeld om terug te komen. Er leek iets niet goed te zijn. Nadien gebeurde er iets waar ik me het minst op had voorbereid. Ik had gedacht aan de kaarsjes, het vrij rond bewegen, het opgeruimde huis, maar had me hier het minst over ingelezen. In mijn volgende blog is te lezen over mijn ziekenhuis opname op de dag van de bevalling.

Mijn zwangerschap

De drie trimesters en de laatste loodjes

Na vijftien weken hebben we de zwangerschap bekend gemaakt aan de buitenwereld. Ik kreeg toen vaak te horen ‘zeg maar doeg tegen je lichaam’, ‘geniet nog even van je slaap’, je kent het wel. Vooral middelbare vrouwen die gráág even wouden laten weten hoe hun horror bevalling er aan toe ging. En hoe ze nooit hun zwangerschapskilo’s zijn kwijt geraakt. Überhaupt een nare manier om iemand welkom te heten in het naderende moederschap. Mijn tip is dan ook om er niet teveel naar te luisteren, want mijn zwangerschap is één van de voorbeelden dat het ook anders kan.

• Het eerste trimester
(Week 1 - Week 12)

De eerste weken had ik meer eten nodig op een dag. Om de twee uur moést ik wat in mijn maag hebben, anders werd ik misselijk. Ze noemen het ochtend misselijkheid, maar het kan op ieder moment van de dag komen. Ik had het inderdaad voornamelijk in de ochtenduren. Want na een goede nachtrust van acht uur is je maag zo goed als leeg. Je went er vanzelf aan. Dus ik had altijd wat bij me in mijn tas of naast mijn bed liggen.
Ik heb maar vijf keer écht overgegeven, omdat ik te laat was met mijn maag vullen. Dat resulteerde in het verhaal waarbij ik de auto stil moest zetten langs de geïmproviseerde kant van de snelweg tijdens wegonderhoud. De werkers konden vermakelijk toekijken hoe ik mijn niet zo vullende aardbeien er uit gooide.
Al vrij snel, in de eerste weken, had ik alleen nog maar behoefte aan gezond eten. Ik kon niet meer denken aan chocola, chips of Mac Donald’s. Dus ik vulde mijn maag met groenten en fruit. Op een gegeven moment kon ik de dag niet meer doorkomen zonder tomaten of een avocado. Er zijn momenten in het eerste trimester geweest dat ik vijf avonden per week tomaten at als avondeten. Tomaat-mozzarella salade, tomatensoep of gewoon zes tomaten als bijgerecht.
Voorheen at ik óók gezond, maar minder vaak op een dag en meer snacks tussendoor. Door deze positieve verandering in mijn ‘eetschema’ ben ik in het begin vier kilo afgevallen. Behalve af en toe een opgeblazen buik(je), was er niks te zien.
Tevens had ik meer slaap nodig en was ik wat emotioneler. Een prima begin van deze negen maanden.

Het tweede trimester
(Week 12 - Week 27)

De misselijkheid bij een lege maag hield op en ik begon meer energie te krijgen. Deze weken voelde ik me erg fit en ik wandelde nog veel met Bailey. Ik vergat vaak dat ik zwanger was omdat ik me zo goed voelde. Mijn emotionele hormonen en de baby die ik inmiddels kon voelen bewegen (week 16) lieten me beseffen dat het dan toch écht zo was.
De melk productie begon op gang te komen (week 20) en mijn buikje begon te groeien. Achteraf gezien leek ik eerder dik dan zwanger, maar destijds voelde het huge. Aan het eind van dit trimester begon ik dan ook te werken voor positiemode.
Met week 17 en week 20 ben ik nog op vakantie geweest in het buitenland, wat uitstekend te doen was. Na teveel inspanning begon ik last te krijgen van harde buiken. Maar als ik even rust nam en ging zitten zakte het weer af.
Ze waren ongemakkelijk maar niet pijnlijk.
Ook heb ik enkele dagen last gehad van maagzuur. Mijn baarmoeder begon namelijk te groeien, wat tegen mijn maag ging drukken, en in combinatie met zes tomaten per dag was dit wat minder prettig. Hier besloot ik te vechten tegen mijn tomaten craving en na vijf dagen had ik geen last meer van maagzuur.
De sterke behoefte naar melk (met cornflakes) en fristi nam deze plaats over.
Al met al goeie weken vol energie!

Het derde trimester
(Week 27 - Week 38 (42)

Tot week 32 voelde ik me zoals voorheen. Fit en gezond. Bij 29 weken zwangerschap zijn we nog verhuisd. Toen begon ik te merken dat ik wat kortademig begon te raken door alle omhoog drukkende organen tegen mijn longen. Ik besloot te beginnen met zwangerschapszwemmen om enigszins fit te blijven (aanrader). Bij dit soort zwangerschaps groepen ontmoet je veel andere vrouwen en hoor je ook andere ervaringen. Hier besefte ik dat ik erg veel geluk had met mijn zwangerschap tot nu toe en het feit dat ik nog in mijn normale badpak pas. Vrouwen die negen maanden lang overgeven, dertig kilo aankomen, nachten lang wakker liggen met maagzuur of last hebben van incontinentie. Ik durfde ze niet te vertellen dat ik nergens last van had, nog werkte en dagelijks vijf kilometer met de hond liep. Middagdutjes waren inmiddels wel een must om de dag door te komen.
Met 32 weken kreeg ik na een drukke dag harde buiken gevolgd door indalingsweeën. Mijn lichaam was zich aan het voorbereiden. In deze week hebben we dan ook het meeste voor de baby klaar gekregen (babykamer). Omdat het allemaal zo dichtbij leek te komen. In de laatste weken van mijn zwangerschap had ik bijna dagelijks harde buiken en oefenweeën. Achteraf gezien iets om blij mee te zijn, want hoogstwaarschijnlijk heeft het geholpen bij mijn snelle bevalling. (Bevallingsverhaal 29’03 online)
Een nieuw komend kwaaltje waar ik last van had was nesteldrang. Ik kon niét in slaap vallen wetende dat het huis naar mijn idee niet schoon genoeg was. Om 04:00 de keukenkastjes en deuren afnemen leek me dan ook een super goed idee.
Voor mijn zwangerschap had ik weleens last van migraine. Tijdens de zwangerschap hier maanden lang geen last van gehad, tot in de laatste weken. De migraine kwam intenser terug dan ik gewend was. Slapen en complete duister hielpen niet meer. De aanval hield dan ook 24 uur aan. Het werd even in de gaten gehouden omdat je hierbij toevallig ook alle symptomen van zwangerschaps vergiftiging hebt. Al met al hier drie keer last van gehad.

De laatste loodjes
Week 37

De laatste loodjes kan je absoluut niet meerekenen met het laatste trimester. Dit is een trimester apart. De baby kan nu elk moment komen waar je rekening mee moet houden en je bent met verlof. Ik lag deze dagen soms nachten lang achter elkaar wakker en stond de volgende dag vol energie op. Deze energie gebruikte ik dan om het hele huis schoon te maken en met de hond te lopen. Daarna was ik volledig uitgeput en viel ik tussen de middag in slaap. Ik had, net zoals in de eerste weken, weer om de twee uur eten nodig in mijn maag. Alleen deze keer complete maaltijden. Naar mijn idee sliep en at ik alleen maar. De buik begon oncomfortabel te worden en zat in de weg. Ik heb zelfs een keer huilend onder de douche gezeten omdat ik niet meer zwanger wou zijn. Ondanks mijn makkelijke zwangerschap en kleine buik. Ik was echt verliefd op de bolle buik en was totaal niet bezig met mijn lichaam na de bevalling. Maar vooral mentaal zijn de laatste weken/dagen zwaar want je hebt geen idee wanneer het voorbij is. Negen maanden is dan ook lang genoeg.
Ik had inmiddels bijna elke avond harde buiken en oefenweeën. Dus elke avond ga je naar bed met het idee ‘als ze nu doorzetten gaat het gebeuren’. En dat gebeurde met 38 weken en vijf dagen, eindelijk.

Ik was één van de vrouwen met een pregnancy-glow, klein buikje, geen striemen en al met al maar acht kilo aangekomen. Je hoort bijna alleen maar de nare verhalen en kwaaltjes bij een zwangerschap. Maar de vrouwen waarbij het wél goed verloopt vallen vaak op de achtergrond. Elke zwangerschap is anders en ik wou dat ik dat te horen had gekregen toen ik net zwanger was. Want van de bijna 39 weken zwangerschap, heb ik misschien 34 weken gespendeerd zonder kwaaltjes of ongemakken.

Instagram

Geboortebericht

• When WE became THREE

09.03.20 • When WE became THREE.
👶🏼 Jaimy Thy
Thuis geboren met 38+6 weken zwangerschap, om 11:49.
⚖️ 2700GR
📏 47CM

UPDATE 09’03’20

Na een soepele thuis bevalling toch nog met spoed naar het ziekenhuis. Niet voor Jaimy, maar voor mezelf.
Tijdens de nageboorte van de placenta is er een gedeelte blijven zitten waardoor ik last had van heftige naweeën en 1300cc bloed ben verloren.
Tijdens de operatie is de rest verwijderd en ik ben inmiddels herstellende thuis.

Het genieten kan nu écht beginnen🤱🏼✨

Blog #3

Nu ben je welkom

Zwangerschapsshoot

Over 2 dagen ben ik precies 37 weken zwanger! Nu is het ‘veilig’ voor jou om geboren te worden. Blij omdat ik nu officieel thuis mag bevallen. Ondanks het feit dat we hier nog maar net wonen, voelt het als een veilige vertrouwde omgeving.
Afgelopen weken hoopten we dat je nog even zou blijven zitten. We stonden namelijk onder controle bij de gynaecoloog in het ziekenhuis voor extra groei-echo’s om je in de gaten te houden. Maar ondanks dat je een (geschatte) kleine baby bent, groei je in je eigen groeicurve goed en mogen we terug naar de controle bij de verloskundige.

Ook hadden we nog niet alles voor je in huis en voelde het nog niet ‘af’. Momenteel hebben we alles in huis en zijn we klaar voor je komst!
We wouden nog graag samen een zwangerschapsshoot doen om de dikke buik vast te leggen voordat hij (hopelijk volledig) weg is én een gipsbuik laten maken. Ik kon mezelf al helemaal voorstellen, midden in de nacht met weeën, huilend in de woonkamer omdat ik nog geen gipsbuik had laten maken. Maar ook dat hebben we deze week van ons lijstje kunnen strepen.

Één van de lastigste dingen hebben we ook af kunnen strepen: we zijn eindelijk zeker over je naam.
Hiermee zaten we op de zelfde lijn, wat resulteerde in een optie lijst van tien potentiële namen. De naam zullen we pas bekend maken bij de geboorte.

(Bijna) Week 37! We made it baby boy🤛🏼 Trots op mijn lichaam dat het zo ver is gekomen.
Nu ben je welkom om te komen.

Hormonale hoogtepunten

Huilen om de kleinste dingen

Terwijl je deze blog leest denk je misschien bij jezelf dat ik onwijs onstabiel ben. Maar ik verzeker je dat het de hormonen van de zwangerschap zijn. Voor de zwangerschap was ik enigszins afstandelijk, ongeduldig en alles behalve sentimenteel. Iemand die zelfs bij een begrafenis geen traan kon laten. De afgelopen maanden was ik dan ook een compleet ander persoon. We noemen mij hier thuis ook wel de ‘cry baby’.
Behalve huilen om films en ‘Keeping Up With The Kardashians’ levert het een paar maanden later ook goede verhalen op.

We lagen in bed en ik was wat stil. Lennart vroeg of er wat aan de hand was, of dat ik gewoon moe was. Ik dacht even diep na of er wat aan de hand kon zijn. Maar nee, ik besloot dat ik gewoon uitgeput was. Ik had het bovendien niet eens door dat ik aan de stille kant was. Even later besloten we te gaan slapen. Lennart doet zijn ‘Sleep Pods’ met oceaangeluiden in en legt een shirt over zijn ogen (Ik zou een blog moeten schrijven over zijn slaaprituelen..)
Ik doe het grote licht uit en terwijl ik het lichtknopje indruk begin ik opeens te huilen. Zonder reden.
Ik ben inmiddels twee minuten aan het brullen en maak me boos over het feit dat hij niet merkt dat ik huil, door die stomme oceaan geluiden. Het valt niet tegen te houden maar mijn lichaam besluit daarom om nóg harder de tranen te laten stromen.
Geërgerd en ongehoord besluit ik om tegen hem aan te gaan liggen. Hij móét het wel doorhebben als mijn tranen over zijn borstkas lopen. Inmiddels ben ik zo laaiend dat ik uit bed zou kunnen stappen en met deuren zou kunnen slaan en spullen kapot zou kunnen gooien.
Bovendien is het niet eerlijk dat hij een goede nachtrust krijgt, terwijl ik huilend naast hem lig. Ik besluit dan ook dat deze huilbui zonder reden nu zijn schuld is.
Hij schrikt als hij na een tijdje eindelijk doorheeft wat er aan de hand is. Hij knuffelt me en vraagt meerdere keren waarom ik huil en of hij iets voor me kan doen.
“Niks” komt er half hyperventilerend uit me. Mijn ademhaling was niet onder controle en mijn neus was inmiddels verstopt.
Zonder door te vragen begint hij dingen te benoemen waarvan hij denkt dat ik ze misschien wil horen. Tactische zet.
“Je doet het geweldig”, “Ik ben trots op je” en “Je wordt een goeie moeder” doen me dan ook goed. De eerste reactie van mijn lichaam is dan ook om nóg harder te gaan snikken en snotteren. Mijn boosheid naar hem slaat over in adoratie. Waar heb ik zo een lief vriendje aan te danken? Schuldgevoelens nemen over omdat ik net nog zo boos op hem was. Binnen een paar seconden van intense woede en hartkloppingen naar een verliefd gevoel.
Ik wist het dan ook zeker. Dit zijn de zwangerschapshormonen..

Het was na de middag wandeling en ik lag even op de bank met gesloten ogen. Inmiddels had ik het derde trimester bereikt en kwam vaak alleen de dag goed door met een middagdutje. Ik lig met mijn rug naar de woonkamer en Lennart en Bailey liggen op de andere bank.
Bailey, onze hond, is nu zeven maanden en komt langzamerhand in de puberteit. In het begin luisterde hij heel goed. Maar de laatste tijd lijkt het erop alsof hij alles vergeten is en we het hem weer opnieuw moeten leren.
Op de lage tafel staan nog wat lege theeglazen en liggen etensresten. Ik hoor dat Bailey zijn pootjes op tafel zet en iets probeert op te likken. Voordat ik me kan omdraaien hoor ik Lennart tegen hem schreeuwen. Hij produceert flink wat decibel en in combinatie met zijn Duitse accent klinkt het hier als een strafkamp. Niet alleen de hond schrikt, maar ik ook. Bailey is binnen een nano seconden van tafel af en kruipt bij Lennart om het goed te maken. Ik daar in tegen verroer geen spier en doe alsof ik het niet heb mee gekregen. Lennart gaat even later douchen en Bailey achtervolgd hem. In de tussentijd lig ik huilend op de bank. Want hoe kan hij zo boos worden op onze schattige hond?
Mijn hormonen besluiten dan ook dat dit voorval goed is voor een huilbui van tien minuten.

Op een vrije dag word ik zonder wekker wakker en besef me dat we nog pannenkoeken mix in de koelkast hebben staan. We hebben ook nog bessen en Nutella. Dit is pas lekker wakker worden.
Ik blijf nog even door mijn tijdlijn op Instagram en Facebook scrollen, maar mijn trek in pannenkoeken met Nutella neemt over. Ik kom aan in de keuken en zie een lege pot Nutella op het aanrecht staan. Intense teleurstelling. Goed voor een huilbui van tien minuten.

Puppy’s, overlijden in films, baby’s, alles wat met baby’s te maken heeft, soms gewoon wippend op de fitnessbal onder een hete waterstraal in de douche omdat het kan. Laten we de blog van deze week eindigen met één van mijn hormonale dieptepunten.
Ik sta in de keuken een kant en klare pannenkoek met jong belegen kaas klaar te maken. De pannenkoek gaat in de magnetron en ik houd hem in de gaten via het raampje.
Even in gedachten zie ik opeens dat hij er al te lang in zit. De kaas is nu te veel gesmolten en er ligt een hele vet laag overheen.
Grimmig open ik de magnetron en gooi de pannenkoek in de gootsteen. Kwaad op mezelf en op alles dat me in de weg staat maak ik hardhandig een nieuwe pannenkoek. Uiteraard komen hier de tranen bij kijken. Wenend sta ik in de keuken met een snotterende neus, zonder dat ik doorheb dat Lennart achter me staat en alles gezien heeft.
Met een stalen gezicht knuffelt en troost hij me. Hij stelt voor dat ik rustig op de bank ga zitten, een film opzet, en dat hij de pannenkoek klaar maakt. Hyperventilerend probeer ik hem uit te leggen dat hij niet weet hoe ik mijn pannenkoek klaar gemaakt wil hebben. Hij weet me gerust te stellen en krijgt me zover om op te geven en rustig te gaan zitten. Terwijl hij bezig is in de keuken zit ik huilend op de bank in de woonkamer. Een volwassen vrouw in tranen om een kaaspannenkoek.
Zwangerschapshormonen..

Van Commercieel Model, Hostess en Grid girl naar nesteldrang, dog mom en mama to be.

- ‘Een stapje terug’

Waarom deze blog?

Als je mij een jaar geleden had gevraagd hoe ik mijn ‘ideale’ leven voor me zou zien, had ik geantwoord met een combinatie van reizen, werken en het gevoel hebben dat ik écht leef.
Ik werkte al een tijdje als model, grid girl en hostess in het binnen/buitenland. Het beviel me goed. “What would you do if you knew this was your last year alive?” Waarschijnlijk nóg meer van dit alles. Zo gezegd, zo gedaan..
Van werken op de grid in Spa, door naar een dagje shoppen in Parijs, gevolgd door een week Valencia om vervolgens spontaan te besluiten mijn laatste dagen in Milaan en Venetië door te brengen voordat ik weer zou moeten werken in Nederland en Parijs.
Little did I know dat dit écht mijn laatste jaar zou zijn als zorgeloze flexibele levensgenieter.

Want wat zou ik doen als deze mogelijkheden allemaal in één keer weg zouden vallen?
Als model ben je vaak niet de mooiste op de casting, je past het beste bij het product dat verkocht moet worden.
Als grid girl hoef je niet de grootste behamaat of de langste haren te hebben, zolang je maar een illusie kan verkopen met je aanzicht. Namelijk de droom dat bij elke (race)auto, automatisch een spontane dame komt die door middel van een paraplu de zon uit je ogen houdt.
Deze fantasie wordt niet bepaald verkocht door een groeiend buikje in catsuit en een lekkende melkproductie. Daar kwam ik dan ook vrij snel achter, na vijftien weken zwangerschap om precies te zijn. Vanaf het moment dat ik naar buiten bracht dat ik zwanger was, werd ik ineens stukken minder geboekt.
Niemand die lekker kan fantaseren over ‘die blonde chick bij de deur die zo vriendelijk een glas champagne aanbood’, als je weet dat er over een paar maanden een baby door haar onderkantje heen gedrukt moet worden.
De meeste opdrachtgevers denken dan ook, “genoeg andere blonde meiden”.
Aan de andere kant, iedereen is op de hoogte van de nare zwangerschapskwaaltjes.
Ochtendmisselijkheid, vermoeidheid, hoofdpijn, gevoelige borsten, vreetbuien en stemmingswisselingen. Zo een meisje kan je toch niet laten werken?!

“Geen probleem” dacht ik bij mezelf. Als ik over een paar weken een dikke buik heb kan ik de positiekleding gaan shooten. Zwangerschapskleding verkopen doormiddel van een ‘pregnancy glow’ die niét gefotoshopt is. Maar ook dat viel vies tegen.
Mijn buik leek na zeven maanden zwangerschap nog steeds alsof ik net een frikandel speciaal met patatje oorlog ophad. Niet alsof er een zuigeling in aan het groeien was.

Dus vandaar deze blog. Genoeg tijd om te schrijven en veel gestelde vragen te beantwoorden over mijn nachtelijke schoonmaak buien, huilen om de kleinste dingen en het vervloeken van mijn hond in de beginnende puberteit!
Want qua werk als model, hostess en grid girl heb ik helaas tien stappen terug moeten doen. Maar “waar een deur dicht gaat, opent altijd een andere deur”.

VOLGENDE BLOG ONLINE • 16’02
| Lachwekkende hormonale hoogtepunten |

Instagram
OH HEY, FOR BEST VIEWING, YOU'LL NEED TO TURN YOUR PHONE